Symbole działań arytmetycznych
Dziś dla oznaczenia działań arytmetycznych posługujemy się powszechnie znanymi każdemu symbolami: +, -, ·, :. Nie zawsze jednak tak było. Wcześniej używano litery "p" i "m" dla oznaczenia dodawania i odejmowania.
Prawdopodobniie jako pierwszy znaku + dla oznaczenia dodawania użył
francuski matematyk Nicole d'Oresme w dziele, które pisał w latach 1356-1361.
Używał on znaku + jako określenie spójnika i.
Po raz pierwszy w artykule drukowanym znaki + i - użył niemiecki matematyk
Johannes Widmann w 1489 r. Nie używał on jednak znaków + i - jako
oznaczenia działań dodawania i odejmowania, tylko na oznaczenie w księgowości
nadmiarów i ubytków.
Zanim znaki + i - powszechnie zaczęły oznaczać działania
dodawania i odejmowania upłynęło jeszcze kilkadziesiąt lat.
Działanie mnożenia w dzisiejszych czasach oznaczamy zazwyczaj · albo x. Symbol x pierwszy zastosował w 1631 roku angielski matematyk - William Oughtred. Symbol · po raz pierwszy użył Gottfried Wilhelm Leibniz, pisząc w liście do Johna Bernoulliego, że nie lubi używać znaku x, ponieważ często mu się myli ze znakiem x oznaczającym niewiadomą w równaniu.
Znak dzielenia początkowo był oznaczany jako nawias zamykający, na przykład 5)10. Dzielenie w ten sposób, po raz pierwszy oznaczył zakonnik - Michael Stifel w 1544 roku. Znak ÷ użył po raz pierwszy szwajcarski matematyk - Johann Rahn w 1659 roku. Znaku : do określania proporcji użył Johnson w 1633 roku. Natomiast Gottfried Wilhelm Leibniz w roku 1684, użył tego znaku już do określenia dzielenia i proporcji.
W 1557 roku Robert Recorde wprowadził symbol = jako znak równości. Fibonacci używał do oznaczania pierwiastka symbolu przypominającego literę R. Znak pierwiastka, którego dziś używamy pochodzi z XVI wieku. Po raz pierwszy zaczął go używać niemiecki matematyk Christoff Rudolff.
Symbol potęgi wprowadzono po to, aby móc przedstawić w krótkiej postaci duże liczby lub żeby skrócić zapis mnożenia tych samych czynników. Po raz pierwszy liczb do skróconego zapisu mnożenia użył Nicole Orseme. W 1634 roku Pierre Herigonus wprowadził zapis, który bardzo przypominał dzisiejszy zapis dla potęg. Ostateczny zapis potęgi, do którego jesteśmy przyzwyczajeni, wprowadził Kartezjusz, który użył tego zapisu w dziele "Geometrie".