System grecki
Grecy byli jedną z pierwszych kultur, która zastosowała w praktyce system zapisu słów oparty na alfabecie. Liczebniki greckie oznaczane były kolejnymi literami alfabetu.
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| α | β | γ | δ | ε | Ϝ | ζ | η | θ |
| 10 | 20 | 30 | 40 | 50 | 60 | 70 | 80 | 90 |
| ι | κ | λ | μ | ν | ξ | ο | π | Ϟ |
| 100 | 200 | 300 | 400 | 500 | 600 | 700 | 800 | 900 |
| ρ | σ | τ | υ | φ | χ | ψ | ω | Ϡ |
Ich alfabet miał tylko 24 litery, a potrzeba było 27, wskrzesili więc trzy litery semickiego pochodzenia, a mianowicie: diagamma (Ϝ) lub waw (Ϛ), koph (Ϟ) oraz sampi (Ϡ), i używali ich do oznaczenia liczb 6, 90 i 900.
Kolejne liczby tworzone były przez dodawanie odpowiednich liczebników.
Ten system pozwala zapisywać liczby od 1 do 999. Z większymi wartościami
Grecy poradzili sobie, stosując cyfry młodsze od 1 do 9 z dodatkowym
znakiem: ι (jota), który umieszczano przed liczebnikiem jako indeks górny
lub dolny, który oznaczał pomnożenie przez 1000.
Dla większych liczb Grecy stosowali miriadę, która miała wartość 10000.
Symbolem miriady był znak M, nad którym umieszczano liczbę od 1 do 9999
oznaczającą konieczność pomnożenia tej liczby przez miriadę, czyli 10000.
W III wieku n.e. Diofantos używał kropki do zaznaczenia, że poprzedzające
ją liczby należy pomnożyć przez 10000.