Pierwiastkowanie
Obliczanie pierwiastka z danej liczby jest związane z potęgowaniem, jest to działanie odwrotne do potęgowania. Pierwiastek arytmetyczny stopnia n liczby nieujemnej a, to liczba nieujemna b, spełniająca bn = a. Zapisujemy wówczas i czytamy pierwiastek n-tego stopnia z liczby a.
a - liczba podpierwiastkowa,
b - pierwiastek n-tego stopnia z a (wynik pierwiastkowania).
n - stopień pierwiastka,
Pierwiastek stopnia drugiego (n = 2) nazywany jest pierwiastkiem kwadratowym. Zapisujemy . Pierwiastek stopnia trzeciego (n = 3) nazywany jest pierwiastkiem sześciennym. Zapisujemy .
Chcąc obliczyć
(czytaj: pierwiastek kwadratowy z 25), szukamy takiej liczby dodatniej, której kwadrat jest równy 25.
bo i
Obliczając pierwiastek trzeciego stopnia z liczby 27
, szukamy takiej liczby, której trzecia potęga jest równa 27.
, bo .
Nie każdą liczbę wymierną można spierwiastkować tak, aby otrzymać wymierny wynik. Nie da się wykonać w liczbach wymiernych pierwiastkowania , ponieważ nie istnieje taka liczba wymierna podniesiona do potęgi drugiej, której wynikiem jest 2.
Wśród liczb naturalnych - liczby, na których da się wykonać pierwiastkowanie stopnia drugiego rozmieszczone są bardzo rzadko. Są to liczby kwadratowe: 1, 4, 9, 16, 25, 36, 49, itd.. Ponadto pierwiastkowanie stopnia parzystego nie jest wykonalne dla liczb ujemnych, bo żaden możliwy wynik takiego działania nie spełniałby własności pierwiastkowania, tzn. gdyby , to powinno zachodzić , a jest to nieprawda.
Pierwiastkowanie stopnia nieparzystego jest wykonalne dla wszystkich liczb rzeczywistych. Oznacza to, że możemy wyciągnąć pierwiastek stopnia nieparzystego z dowolnej liczby rzeczywistej, a wynik będzie zawsze określony.
Jeżeli a < 0 i n = 2k + 1, gdzie k∈N+ to
.
Znak √ dla oznaczenia pierwiastka wprowadził niemiecki matematyk Christoff Rudolff w 1525 roku. Fibonacci używał do oznaczania pierwiastka symbolu przypominającego literę R.
