Ułamki zwykłe
W życiu codziennym często znajdujemy się w sytuacji, gdy musimy jakąś całość podzielić na części. Wtedy to każdą z tych części możemy zapisać w postaci ułamka. Jedna z czterech części - to , dwie z trzech części - to . W każdym ułamku wyróżniamy licznik, który liczy i mianownik, który określa na ile części została podzielona całość. Licznik od mianownika odzielony został kreską ułamkową, która zastępuje nam dzielenie.
Ułamek to liczba oznaczająca część całości.
Zapisujemy
, gdzie a oznacza licznik ułamka, b oznacza mianownik ułamka.
Współczesny sposób zapisu ułamków pochodzi od matematyków hinduskich, zapisywali oni licznik i mianownik, nie używając jednak kreski rozdzielającej. Dodanie kreski rozdzielającej zawdzięczamy Arabom tłumaczącym dzieła Hindusów. W Europie jako pierwszy w swoich pracach znane do dziś oznaczenie ułamków publikuje włoski matematyk Fibonacci.
Ułamki dzielimy na właściwe i niewłaściwe.
Ułamek właściwy - to taki ułamek, w którym licznik jest mniejszy od
mianownika. Ułamki właściwe są mniejsze od 1.
Przykłady:
Ułamek niewłaściwy - to taki ułamek, w którym licznik jest większy od
mianownika lub równy mianownikowi. Ułamki niewłaściwe są większe lub równe 1.
Przykłady:
Ułamki niewłaściwe przedstawione w postaci całości i ułamka właściwego nazywamy
liczbami mieszanymi.
Przykład:
Ułamki są bez wątpienia wynalazkiem człowieka, a ich początki giną
w mrokach starożytności. Większość dawnych systemów miała nazwy dla
kilku najprostrzych rodzajów ułamków.
Ogólne pojęcie stosunku dwóch liczb zostało wprowadzone przez pitagorejczyków
w VI w. p.n.e. Poprzedzający ich Babilończycy i Egipcjanie używali jedynie
ułamków z licznikiem 1. Słowo ułamek pochodzi od wywodzącego się z łaciny
fractio, przekładu z arabskiego kasr - złamany, a zatem
ułamki to liczby złamane, gdzie mianownik określa, licznik liczy.
Rozszerzanie i skracanie ułamków
Porównywanie ułamków
Działania na ułamkach zwykłych
